ای همه شعر و حکایت ... ای بزرگ ای بی نهایت
خداوند در ۱۵ بهمن سال ۱۳۲۹خورشيدي براي سرزمين اهورايي ايران هديه اي آسماني فرستاد ، هديه اي از جنس مقاومت ، ايثار ، شرافت ، پاكي ، وطن پرستي ، آگاهي ، انسانيت و... خداوند فقط خود ميداند و بس كه او براي چه آمده است.
آري داريوش اقبالي يگانه ي بي تكرار تاريخ فاخرايران است كه بر تارتار قلب هاي خسته و عاشق مي نوازد ، اوست كه از غم سفره هاي خالي ، دستهاي نحيف مردم ، تيرباران شقايق ، انهدام سرو آزاد و داغ شلاق جهالت به تن شريف مردم مي خواند ... اوست كه دژخيمان را خوب مي شناسد و مي خواهد فارغ از هر زنده باد و مرده باد ايران را بسازد ... اوست كه حسرت عاشقان را فرياد مي زند ... داريوش است كه در زير نور افكن شهرت به رسم تواضع بر زمين بوسه مي زند ... اين داريوش است كه لباس عارفان را در عصر تجدد مي پوشد بدون آنكه بوي كهنگي دهد ... تنها داريوش است كه مي توان كرد ، ترك ، فارس ، عرب ، لر ، بلوچ ، گيلكي ، سيستاني و آذري را بر سر يك سفره بنشاند ... آن مرد افسانه اي كه مي گويند شبانه بر در خانه ها مي كوبد تا دست خشكيده اي را ياري دهد داريوش است نه آن زاهدان ريايي ... داريوش است كه معتادان را از اسارت آزاد مي كند و پناهندگان را پناه مي دهد ...
اي ابر مرد مشرقي ...
توي عصر دود و آهن تو رسول گل و نوري
واسه اين شرقي تن داده به باد تو گوارايي حس وطني
اي تو ياور بزرگ همه قلب هاي شكسته
اي تو مرحم عزيز هر چي دست پينه بسته
تو مفصر محبت ... تو طلايدار صبحي
فاتح تاريخي من ... تو خود سردار صبحي
داريوش امروز فراتر ازمرز محبوبيت وشهرت يك هنرمند به حقيقت در راه ساختن ايران گام نهاده است ، نمي دانم تا چه حد پيش خواهد رفت اما مطمئن هستم آن سپيده دم زندگي را كه همگان در حسرت ديدارش هستند يگانه ي بي تكرار ما ديده است كه اين چنين استوار مي رود تا بسازد ، داريوش را بايد ياري داد ...نگوييم او داريوش است ...بپرسيم داريوش چگونه داريوش شد ...
داريوش ما بر اوج قدرت اسان زحمت كش
بدست پينه بسته ، مي افرازد پرچم پر افتخار آرمانش را
داريوش ما در عصري كه ناله ها از اعماق تيرگي ها بر خاسته است
با سوز صدايش دشت كوير را لبريز از شقايق ميكند
آنجا كه خون انسانها پشتوانه ي طلاست ، آنجا كه خون سرمايه است
آنجا كه از جمجمه ي انسانها مناره ها بر پاست
نفس صدايش را مي سپارد به باد و با وسعت بي انتهايش
دستهاي خالي يك سرزمين را لبريز از بودن مي كند
آرزوي رهايي معتادان و آسايش پناهندگان را
در تيره ترين شبهاي ظلماني بي پايان محقق ميكند
داريوش ما از خانه هاي بي نام تا سفره هاي بي شام
از ديروز مرده ... تا امروز خونين ... و تا فرداي خندان
از اروپاي سير تا آفريقاي گشنه ... از استرالياي تنها تا آسياي خسته
حلقه به حلقه ... شعله به شعله ... زنجير به زنجير
به پا مي كند توفان زندگي... (شعر كارو با كمي تغييرات)
سالار سالروز ميلاد پر افتخارت گرامي باد...باشد روزي ما هم چون تو آسماني شويم
دوستدارانت فراز و کاوه
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
جشن های نور و صدا :
من فقط برای سایه ی خودم می نویسم
